﻿<title_newspaper=”Trybuna Ludu”> 
<title_article=”Michał Glinka”> 
<author_1=”Jerzy Jasieński”>
<author_2=””> 
<language=”pl”> 
<style=”press”>
<year="1954">
<month="6">
<date=”1954-06-17”>
<period=”d”>
<status=”1_obieg”>
<support=”paper”
Michał Glinka urodził się 1 czerwca (20 maja starego stylu) 1804 r. we wsi Nowospaskoje na Smoleńszczyźnie, jako syn kapitana Iwana Nikołajewicza i Eugenii Andrejewny z Glinków. W dzieciństwie „ojca muzyki rosyjskiej” dwa były najbardziej ważkie momenty dla jego przyszłej twórczości: rok 1812 — rok wielkiej Wojny Narodowej ludu rosyjskiego z napoleońskim najeźdźcą, która miała specjalnie ostry przebieg właśnie Smoleńszczyźnie, w pobliżu wsi rodzinnej Glinków. W walkach pod Jelnią i pod Smoleńskiem brali udział liczni Glinkowie. Oni i ich koledzy z wojska — szczególnie sławny bohater spod Borodina pułkownik Aleksander Kiprianow — wiele wieczorów spędzili na wspomnieniach, — którym przysłuchiwał się młody Glinka, — o bohaterstwie ludu rosyjskiego w wojnie z Napoleonem. Oni to opowiadali o wspaniałych partyzantach rosyjskich z lasów smoleńskich: Denisie Dawydowie i Aleksandrze Siesławinie „Iwan Susanin” ma niewątpliwie swe źródło w tych opowiadaniach.
Drugim momentem formującym oblicze artystyczne Michała Glinki było stałe jego stykanie się — od lat najmłodszych — z kapelą ludową, prowadzoną z amatorstwa w dworze szmakowskim, w pobliżu wsi Nowospasskoje. przez wuja Afanasija Andrejewicza Glinkę. On i brat jego Iwan — u którego mieszkał Michał Glinka w czasie swych petersburskich studiów — wywarli wielki wpływ na młodego, niezwykle muzycznie utalentowanego chłopca. Orkiestra ludowa, złożona z wysoce uzdolnionych chłopów pańszczyźnianych — odegrała w życiu Glinki rolę nie tylko umuzykalniającą lecz i zbliżająca folklor do świadomości i serca wrażliwego dziecka. Michał Glinka rozmiłował się w pieśniach i melodiach tanecznych ludu rosyjskiego, następnie zaś zaczął poznawać poszczególne instrumenty, słyszeć ich barwę, myśleć harmonicznie. Sam kiedyś, po latach, będzie grał w orkiestrze szmakowskiej, nią dyrygował i dla niej komponował. Wuj Glinka przywoził z miasta różne nowości muzyczne, a Michał je rozpisywał na orkiestrę domową, poprawiając je i cyzelując. Nauka gry na skrzypcach, fortepianie, następnie nauka śpiewu (Glinka miał wcale ładny głos), kontrapunktu i kompozycji, tak w Petersburgu, jak we Włoszech, dały Glince rzemiosło muzyczne. Smak jednak muzyczny, smak narodowego kompozytora — ukształtowała pieśń ludu rosyjskiego, którą Glinka dobrze poznał i serdecznie ukochał. 
</support> 
</status> 
</period> 
</date> 
</month> 
</year> 
</style> 
</language> 
</author_2> 
</author_1> 
</title_article> 
</title_newspaper>

